rozhayeroshan

2006-06-28T12:37:00.000-07:00

بخش نامه جدیدی به همه اداره های دولتی ابلاغ شده است . در این بخش نامه
تمامی کارکنان زن نباید مانتوی کوتاه یا چسبان یا رنگی بپوشند و چادر هم حجاب
مورد تایید حضرات است. همین دیگه . حداقل صبح ها که سر کار می رفتم مث خودم
بودم . دلم برای خود زنم می گیرد که به بهانه جنسیت نه یک بار که صدها بار تحقیر می شود.اومم
اما من خود زنم را دوست دارم حتی اگر سیاه بپوشد .من که تهران نیستم ولی اگر هم بودم

در تجمع 22 خرداد میدان 7 تیر شرکت نمی کردم .حرکت های کور که در یک چرخه بسته می چرخد

و جز کتک کاری و اعصاب خرد چیزی باقی نمی گذارد و در نهایت بین چند نفری از اهالی مطبوعات و

وبلاگ سر و صدا می کند که این ها قشری نیستند که باید بداند کسانی که باید بدانند نه روزنامه می خوانند

نه وبلاگ .کسانی که باید بدانند دخترانی هستند که تعصب های دوست یا نامزدشان را به حساب عشق و

دوست داشتن می گذارند .مادرانی که هر سال به جمعیت کشور اضافه می کنند و در آشپزخانه ها پیر می شوند و... و..و
یکی از دلایلی که من روزنامه نگاری را شروع نکرده کنارگذاشتم همین بود . وقتی تو مخاطبان واقعی نداشته
باشی رسالتت بی معنا می شود و روزنامه نگار بی رسالت برای من تعریف نشده بود

2006-05-29T03:58:00.000-07:00

وراجی در صورتی که کم باشد مجاز است .این فتوای یک من است و احتیاط مستحب آن است که کمتر باشد و مکروه است اگر... دارم به زبانی حرف می زنم که برای رسمی شدن باید به آن آشنا شد و مثل یک احمق رفتار کرد .مانتوی گشاد پوشید و هزاران هزار کار احمقانه تر. برای تنوع در این روزهای احمقانه طی اقدامی احمقانه تررفتم دنبال کارهای فارغ التحصیلی ام .وقتی هر کسی یه خطوط کج و موج روی برگه تسویه حسابم می کشید : از مدیریت سلف گرفته تا امور فرهنگی یه مبارک باشه هم تحویلم می شد و من نمی فهمیدم چی مبارکم باشه ! مدرکی که....یه روز استاد تو کلاس گفت چه گوارا و دوستانم نمی دانستند شهر است یا اسم یا خوراکیواستاد گفت بنویسید: یک به یک صدا کشی کرد و گفت : اسمه . بی خیال ... وقتی گواهی موقت دستم داده شد روبه روی آب نما سمت چپم را نگاه کردم . تنها صحنه دوست داشتنی من در کاشان یونیورسیتی کوههای قشنگ و بلندیست که نمی دونم کجاست و دوست ندارم هم بدونم یعنی فرقی نمی کنه . با اون کوهها خداحافظی کردم .حتما دلم برایشان تنگ می شود . در طی مسیر در ورودی یاد عشق های احمقانه ام افتادم که ربطی به دانشگاه نداشت ولی در دوران چهار ساله ام در کاشان اتفاق افتاده بود . یاد شبی که دکتر پیمان با چوب و سنگ از طرف انصار حزب ا... پذیرایی شد و جریان قطعی برق و شمع هایی که در دست یک به یک ما انجمنی ها چرخید و یک تالار را روشن کرد و ترس من از کتکی که نخوردم و شب نامه ای که بسیج پخش کرد و از پ .الف به عنوان توطئه گر یاد کرد. از در که بیرون اومدم روسری ام را سرم کردم و از شر اون مقنه سیاه راحت شدماین یه پست احمقانه شد از بس احمقانه احمقانه کردم . وسلام

2006-05-25T15:22:00.000-07:00

کوچه ما قدیمیه . خونه کلنگی ما یکی از اون خونه هایی که هنوز از کوبیده شدن درامان مانده اونم به خاطر عشق بابا به درختای حیاط . من زمانی نه چندان دور توی این کوچه پا گرفتم نه تنها من که تمام هم سن و سالهای من . این کوچه خیلی وقته بوی مرگ گرفته و تا پایم را از خانه بیرون می گذارم تا سر کوچه با من می آیدو دماغم با این بو دیگر خو گرفته... علی هم سن من بود . دو سال پیش مرد . تابوتش رقصان از کوچه رفت . مینا که پنج سال از من کوچک تر بود و عاشق یه پسره ی موتوری شده بود . یواشکی از پنجره باهاش با زبان کر و لال ها حرف می زد . همیشه جیغ آرایش می کرد واون روز جهنمی پسره با موتورش اومده بود و هق هق پشت سر تابوتش زار می زد و پرستو که همنام من بود . هم سن من بود , من چقدر اذیتش می کردم و حالا چقدر دلم می خواهد یک بار دیگرسر به سرش بگذارم و با موهای فرفری اش به من بگویدنمی تونم ادامه بدمممممممممممممممممم من این کوچه لعنتی را دوست ندارم . دوستان بچگی ام از کوچه مان به قبرستان رفتند

2005-12-11T00:39:00.000-08:00

بازم چراغ قرمز ..... اه حالا باید دو ساعت منتظر بشم
سرم چرخاندم و چشمام روی راننده ماشین بغلی موند .راننده هم چشماش
قفل شد روی چشمای من... یکدفعه
دست چپش را بالا آورد و حلقه جدیداش را توی انگشتش چرخاند و چشمکی بهم زد
برق انگشتر طلا خورد به چشمم ...... صدای بوق
ممتد ماشین های پشت سرم متوجه ام کرد چراغ سبزه

2005-12-08T04:47:00.000-08:00

خبر را که شنیدم کنار عزیزترین کسانم بودم . گریه کردند... شب تا جایی که باید درس می خواندم خواندم و ... فردایش ... روز دانشجو ... دختر خاله کوچولوی نازم بردم بیرون تا مامانش به کاراش برسه و حالا 2 روز گذشته از اون سقوط و مرگ خبرنگارها و تصویرگرها و مجریها و عکاس هاو آدم های معمولی که در خانه شان بودن . 2 روز است که مرده اند نه می خواهم تسلیت بگویم نه می خواهم احساساتم را صادقانه بریزم روی وبلاگ . می خواهم ببینم .می خواهم خیلی چیزها را ببینم و یادم نرود مرده ها به اشک های من نیازی ندارند . مرده ها پس پریروز زنده بودندو من باید ببینمممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم تحصن صنفی التیام این زخم تازه است ... شاید . نوشته خاتون را بخوانید

2005-11-13T20:55:00.000-08:00

راه مي روم... راه مي روم و اين خيابان تمام نمي شود و چه خوب است سرما بر سر و صورتم مي پاشد .اما مي روم .سيگار دود نمي کنم مي ترسم از سرفه خفه بشوم . صبح ها سر کلاس با حوصله تر از قبل مي آيم و به بچه ها چه ربطي دارد که من پاييز مي شود دلم مي خواهد باز کنار تو باشم و نيستمو مي شوم مثل مترسک هاي پرنده نديدهکه چشمش به راه دور است و دارد کور مي شود .کسي نمي آيد .اين محصول رانه کسي مي چيند نه پرنده اي مي آيد ...مي گندد و خيال مترسک است که تمام نمي شود و بهانه گيرم مي کند اين هوا ...تو که مي داني من چقدر غر مي زنم وقتي حوصله ندارم و الان تمامش مي کنم کاش تمام اين روزها مي رفت. از فکر کردن به خاطره ها به روزهايي که ديگر وجود ندارد حالت تهوع مي گيرم. وقتي نباشي خاطره مرا به دوزخ مي برد دوزخي که نبودنت را به جاي آتش به تنم مي کشند
**********************

2005-11-07T22:59:00.000-08:00

گريه کن گريه قشنگه گريه سهم دل تنگه
گريه کن گريه غروره مرحم اين راه دوره
سربده آوازه هق هق خالي کن دلي که تنگه
گريه کن گريه قشنگه
گريه سهم دل تنگه
بذار پروانه احساس دلتو بغل بگيره
بغضه کهنه رو رها کن تادلت نفس بگيره
نکنه تنها بموني دل به غصه ها بدوزي
تو بشي مثل ستاره تو دل شبابسوزي
گريه کن گريه قشنگه
گريه سهمه دل تنگه

2005-11-07T22:57:00.000-08:00

2005-10-30T21:11:00.000-08:00

بزني مي خوري

اين قانونه فرقي نداره از جنگل جواب مي ده تا تمدن هاي بشري در پيشرفته ترين شهرها . نمي دونم اين آقا به چي دلش خوش کرده اين همه اعتماد به نفس داره ...! تو وبلاگ نيک آهنگ کوثر مطلب خوبي نوشته شده به جاي پاک کردن نام اسراييل از صفحه جهان بياييد به فکر اضافه کردن نام فلسطين باشيم . خوب نمي دونم چي بايد گفت وقتي کسي در کشوري زندگي مي کند که ريس جمهورش عقايدي به اين نابي دارد و هر روز جهان را با سخنرانيهاي قابل تامل روبه رو( غافلگير )مي کند . نوستالژي دوران خاتمي ول کن نيست حالا مانده تا سه سال و ده ماه ديگر و چه بلبشويي دارند اين عزيزان چند وقت پيش توي تاکسي راننده مي گفت نمي ذارن آقا کاري بکنه کار شکني مي کنن نمي خوان بذارن آقابه داد ملت برسه فقط نگاهش کردم و به روزهاو شبهايي فکر کردم که تازه فهميده بوديم توکشورمون دارن نويسنده ها را مثله مي کنن